Al enige tijd valt het me op dat de begeleiding die bij me langskomt steeds meer hardware op zak heeft. Een laptop en een smartphone meestal. Een ICT-er is er niks bij. Het zal ongetwijfeld bekend voorkomen. In een absurde bui zie ik het af en toe voor me dat de begeleiders in kwestie vroeg of laat bij me aanbellen met een camera op het voorhoofd en een oranje zwaailicht erbij. En een fluitje. Mocht er crisis zijn is het wel handig het verkeer te regelen. Ach, je moet er maar een beetje mee dollen, want soms voelt het wat onbehagelijk aan. Zeker ook omdat er al zoveel van je vastgelegd wordt als je onder behandeling bent en begeleidt wordt voor een psychiatrische aandoening. Om nog maar te zwijgen van je dagelijkse portie exposure aan camera’s in het wild en het schijnbaar privacy-vrije internet.
In mijn crisissignaleringsplan is inmiddels een kleurcodering aangebracht; groen, oranje en rood. Wat ben ik? Een weerswaarschuwing voor de overige verkeersdeelnemers? Een verkeerslicht met zwaailicht indicatie?
Het zal de moderniteit wel zijn. En ik kan geloof ik niet zo goed meekomen. Ben al bijna een 50 plusser met swipe angst en een lichte smartphone fobie. Wat dat betreft kan ik net zo goed meteen preventief geruimd worden. Of een ophokplicht. Ik stond eens in de rij voor de kassa in een niet nader te noemen supermarkt en er was een wat oudere dame of heer wat traag met handelen bij de kassa. Dit ontlokte de opmerking van een derde, jonger persoon die vond dat ze oude mensen het boodschappen zelf doen maar moesten verbieden. Tja, daar zakt mijn broek wel van af (gelukkig niet ter plekke). Maar vanuit het right now standpunt van de mobiele generatie heb ik het ook wel te doen met het gecultiveerde ongeduld van deze jonge mensen. ‘In het hier en nu zijn graag, maar daar heb ik nu even geen tijd voor’.
Ik heb begrepen dat de eerste proeven met robotisch gezelschap voor ouderen al redelijk succesvol zijn gebleken en dat eerste zorgrobots al in bedrijf zijn. Ik ben van jongs af aan altijd gefascineerd geweest door o.a. de robotverhalen van de Asimov en vond de film Wall-E ook erg vertederend, maar als de verdere automatisering van onze samenleving in houdt dat we niet meer rustig onszelf of de ander de ruimte kunnen geven om te zijn dan verbleekt die fascinatie wel enigszins.
Door Libert