Het jaar is al enige tijd onderweg, maar het voelt nog nieuw aan. Ik vind het ook een prettige gedachte; een symbolische afsluiting van wat achter je ligt en een nieuw begin. Maar waarom wachten tot het nieuwe jaar? ‘Elke dag is als een onbeschreven blad’, zei mijn moeder altijd. Ik moest het als opgroeiende puber inmiddels beter weten en bedacht dat de doordruk van de vorige dag vaak nog terug te vinden is op nieuwe bladzijde.
Tja. Wat moet je met die (eigen)wijsheid, nietwaar?
Die eigengereidheid heb ik inmiddels wel een beetje kunnen loslaten, maar het steekt zo nu en dan zijn kop nog op. En het heeft me deels gevormd tot wie ik ben. Ten goede en ten kwade.
Nu streef ik ernaar om een onbevangen blik te behouden en in de praktijk te brengen dat je elke dag met een schone lei kunt beginnen. Die drukken tenminste niet door.
En dat valt niet altijd mee. In dat verband moet ik vaak denken aan de film ‘Eternal sunshine of the spotless mind’. Grofweg vertaald; de oneindige zonneschijn van een vlekkeloze geest.
In deze film wordt verkend wat er gebeurt als het mogelijk wordt om herinneringen aan, in dit geval een voormalige geliefde, kunt laten verwijderen om de pijn van het gemis niet te hoeven ervaren.
En dat klinkt beter dan dat het is. De film is vrij naargeestig vond ik, wat dat betreft geen aanrader.
Maar het zet je wel aan het denken over hoe belangrijk herinneringen zijn, hetzij fijn dan wel pijnlijk.
Door Libert
Eternal sunshine of the spotless mind