Onlangs werd ik weer getroffen door de situatie waarin kinderen van nu soms verkeren als het gaat om de behandeling van het psychiatrisch benoemd ziektebeeld van ADHD. En dat dat vaak leidt tot het gebruik van een of meerdere medicijnen. Nou ja, medicijnen, designer drugs zeg maar. In 2015 waren er 91.000 kinderen in de leeftijd van 5 tot 14 jaar in Nederland alleen al die het middel concerta of ritalin gebruiken. Het wordt eigenlijk met een hoofdletter geschreven, maar aan die zelf importantie van de farmaceutische industrie heb ik mooi broertje dood. Voor hen is het niet meer dan een nieuwe afzetmarkt om het debacle van de voortdurende groei en winstverwachtingen het hoofd te kunnen bieden. Je zou er druk van worden in je hoofd als bestuurder in zo’n bedrijf.
Ik begrijp dat de werkzame stof in concerta en ritalin tot hyperfocus leidt, dus misschien hebben ze het eerst bedoeld als middel voor in de bestuurskamers van het farmaceutische bedrijf zelf. Als bonus kun je er ook psychotisch van worden of hallucinaties krijgen dus dat zou ook een hoop verklaren.
Want met zoveel kinderen in medicinale behandeling – let wel, vanaf 5 jaar – voor dezelfde aandoening (ter vergelijking; in 2015 telde Nederland zo’n 2,4 miljoen kinderen onder de twaalf jaar) zou je je toch moeten gaan afvragen of niet de kinderen maar de omstandigheden waaronder deze opgroeien ongezond zijn.
Het doet me sterk denken aan het voorbeeld van een klas kinderen, waarvan na een verhuizing naar een nieuw gebouw eerst één kind gediagnosticeerd werd met een aandoening aan de luchtwegen en daar medicijnen voor kreeg. Later volgden meer kinderen en elke keer werd weer de diagnose gesteld dat er iets mis zou zijn met de longen van het kind zelf. Pas later werd vastgesteld dat het te maken had met de ventilatie, maar niet voordat een significant deel van de klas aan de medicijnen was.
Een van de eerste indicatoren van ADHD is ‘het niet zo goed kunnen meekomen op school’. Maar is het daar niet waar de schoen wringt? Verwachten we eigenlijk niet teveel van (het aanpassingsvermogen van) de kinderen? En andersom, krijgen de kinderen niet een te hoog verwachtingspatroon van zichzelf? Ervaren ze teveel prestatiedrang? Tieners met een burn-out zijn ook al geen nieuws meer.
Eén ding zou in ieder geval zeker zijn; de medicijnen veranderen het kinderbrein blijvend.
Door Libert