Sinds een tijdje bemerk ik dat het lezen van de kleine lettertjes me moeilijker af gaat. Ik heb een leesbrilletje nodig, bedenk ik me als ik weer eens moeite heb om vast te stellen wat er nou precies in dat fruitsap zit waar ik me zinnen op heb gezet. Kan me trouwens niet herinneren wanneer ik het noodzakelijk begon te vinden om überhaupt vast te stellen wat er nou in dat fruitsap zit.
En sinds wanneer is het normaal geworden om een ‘bijsluiter’ te verplichten bij (voorbewerkte) voeding. Spreken we hier dan nog wel van (gezond) voedsel, mijmeren mijn gedachten voort.
‘Eet niets wat uw (over)grootmoeder niet als voedsel zou herkennen’. Aldus Michael Pollan (een amerikaanse schrijver en filosoof). Lastig boodschappen doen zo. Je kan moeilijk je grootmoeder elke keer meenemen. En zonder leesbrilletje dus.
En die lijkt belangrijker te worden. Het komt me voor dat er steeds meer kleine lettertjes bijkomen in onze maatschappij. Ik neem dan vaak even de moeite om het ook te lezen, maar het is een tijdrovende bezigheid en leidt vaak tot meer vragen dan antwoorden.
Gelukkig hebben we natuurlijk instanties die zich daar mee bezighouden en het keurig in kaart brengen. Alleen heb je dan vaak weer een gebruiksaanwijzing nodig. Toch maar even naar de opticien.
Door Libert