In Spanje had in 2010 een wat voortvarende dame naar verluidt de zon proberen te claimen. Jaren daarvoor was mijn fascinatie gewekt door een advertentie van een bedrijf waar je voor een relatief klein bedrag een lapje grond op de maan kan verkrijgen. Het betrokken bedrijf biedt dit al sinds 1980 aan.
Allemaal wat, schijnbaar frivole, voorbeelden hoe bizar de rechtenverlening soms kan zijn.
In 2017 bereikte mij het gerucht dat the powers that be besloten hadden de exploitatie of mijnrechten in ‘ons’ zonnestelsel alvast te verdelen. En gelijk ook maar dat van de rest van het heelal, geloof ik. Of misschien is het beperkt gebleven tot de Melkweg. Tja. Hoe megalomaan kun je zijn. We zijn de planeet nog niet koud af of men is al plannen aan het maken om de boel te plunderen.
En meteen maar de basis te leggen voor een, vooralsnog theoretisch, maar potentieel conflict met de medebewoners van het heelal.
Gerede kans dat zodra wij het zonnestelsel trachten te verlaten om deze universele rechten ten gelde te maken we vroeg of laat geconfronteerd worden met belangen die niet de onze zijn.
In weerwil van het onvoorstelbaar groot universum en de schatting dat er tientallen miljarden mogelijk leefbare planeten zijn in de Melkweg alleen al, wordt er echter door deze doorsnede van de mens gedaan alsof we nog steeds het middelpunt zijn en de aarde plat.
Ach, niet geschoten is altijd mis zal er gedacht worden. Alleen staat dat dan inmiddels wel als een bullseye op ons voorhoofd getatoeëerd.
Door Libert